३० जुलाइ-आज विश्व मित्रता दिवस। संसारभरका मानिसहरूले यस दिनलाई आफ्ना साथीहरूलाई सम्झिँदै, शुभकामना दिँदै, मित्रताको महत्त्वलाई उजिल्याउँदै मनाइरहेका छन्। तर मित्रता केवल शुभकामना आदान–प्रदानको विषय मात्रै हो त? वा यो जीवनलाई गहिरो अर्थ दिने, समय र परिस्थितिको काँचो धागो पार गर्दै अटल रहने अमूल्य सम्बन्ध हो?
मित्रताको असल उदाहरण खोज्दा हाम्रो मन पुराणका पानामा पुग्छ। सुदामा – एक निर्धन ब्राह्मण, फाटेको लुगा र हातमा पोकोभरि चिउरा बोकेर आफ्ना बाल्यकालीन साथी कृष्णलाई भेट्न राजमहल पुगे। तर त्यो साधारण चिउरालाई कृष्णले दिव्य उपहार ठाने। दरबारको भव्यताले होइन, मित्रताको शुद्धताले कृष्णको आँखा रसाए। सुदामाको मौन पीडालाई उनले बिना शब्द बुझेर समाधान गरिदिए। यही हो मित्रता – जहाँ माग्नु पर्दैन, बुझाइ नै उत्तर हुन्छ।
त्यसैगरी कर्ण र दुर्योधन। समाजले अस्वीकृत गरेको कर्णलाई दुर्योधनले केवल मित्रकै हैसियतमा होइन, असल क्षमताको सम्मान गर्दै हात थाम्यो। र कर्णले पनि युद्धमैदानको अन्तिम क्षणसम्म त्यो मित्रताको ऋण चुक्ता गर्यो। मित्रता त्यही हो – जहाँ संकटले सम्बन्धलाई कमजोर पार्दैन, बरु अझ बलियो बनाउँछ।
मित्रता फूलजस्तो हो,
मौसमले बदलिन्छ तर सुगन्ध रहिरहन्छ।
यो नदीजस्तो हो,
आफ्नो बाटो बनाउँदै, दुःख र सुखसँगै बगिरहन्छ।
साँचो मित्रता भनेको जीवनको उज्यालो हो,
जसले अन्धकारमा पनि साथ छोड्दैन।
आजको डिजिटल संसारमा हजारौँ ‘फ्रेन्ड रिक्वेस्ट’ र ‘लाइक’हरूले मित्रताको परिभाषा धमिलो बनाइदिएका छन्। तर साँचो मित्रता गहिरो मौनतामा भेटिन्छ, त्यो हो – संकटमा नछोड्ने काँध, पीडामा बुझ्ने नजर, र खुसीमा आत्मीय ताली।
विश्व मित्रता दिवस केवल उत्सव होइन, आत्मपरीक्षणको दिन हो। के हाम्रो मित्रता सुदामा र कृष्णजस्तै निस्वार्थ छ? के हाम्रो साथ कर्ण र दुर्योधनजस्तो अडिग छ?
यदि हामीले स्वार्थभन्दा माथि उठेर, संकटमा पनि नछोड्ने, जीवनलाई उज्यालो बनाउने मित्र बन्ने संकल्प गर्न सक्यौं भने मात्र यो दिवसको सुगन्ध साँचो हुनेछ।
